دفترچه

بسترسازی و دیگر هیچ

2012-02-10T09:02:00.001+03:30

چندیست که بعضی از عزیزان دانشجو یاد گرفته‌اند مراسم عقد خود را در جوار مزار شهدای گمنام دانشگاه تهران برگزار می‌کنند. دو روز پیش نیز در آستانه هفدهم ربیع الاول، یک زوج دانشجو دست به چنین اقدامی زده‌اند. بدان امید که برکت این حرکت، تمام زنگیشان را لبریز نماید.

گفتنی‌ست فرهاد رهبر، رئیس یا همان فرمانده دانشگاه تهران در حاشیه این مراسم اعلام نموده‌است: "به این زوج جوان و هر زوج دیگری که زین پس دست به چنین اقدامی بزند، خارج از نوبت خوابگاه متاهلی اعطا می‌کند". لازم به ذکر است که این قول، غریو و فریاد شادی دانشجویان حاضر در مراسم را در پی داشت.

در اینجا لازم است به نوبه خودم و به عنوان یک دانشجوی دانشگاه تهران، مراتب تشکر خود را از ایشان که در زمینه بستر سازی جنبش صولتی دانشجویی فعالیت می‌کنند، اعلام دارم.

احترامات

s3m

هفدهم ربیع الاول سنة 1433

جمبه، بیست و یکم بهمن ماه نود

... نتوان شد ز اسباب طرب محروم

2012-02-08T00:38:00.000+03:30

میدانی!

کلن هرچه بیشتر به این درس و دانشگاه و معندسی و دردسرهایش و بچه بازی بزرگان و به اصطلاح اساتیدش بیشتر نگاه می کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که اصل زندگی چیز دیگریست.

اصولن آدمی باید به عنوان زنگ تفریح برود معندس شود و نه بیشتر. البته این بدان معنی نیست که این عالم معندسی، عالم دلنشین و دلفریبی ست. بلکه تنها مانند یک زنگ تفریح است که آدم را برای زندگی با معنا تشنه‌تر می‌کند و لذت طرب را دو چندان می‌سازد.

و چه زیبا جناب حافظ می‌فرماید که:

به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم

بیا ساقی که جاهل را هنی‌تر می‌رسد روزی

چهار‌شنبه، نوزدهم بهمن ماه نود

هر کسی را بهر کاری ساختند

2012-02-05T00:43:00.001+03:30

میدانی؟

هر چیز کاربرد خودش را دارد. بعضی چیزها ثابت‌اند. مثل چوب‌لباسی، کمد، صندلی. این‌ها یک گوشه‌ای هستند، بهشان سر میزنی، حالشان را می‌پرسی، استفاده‌شان می‌کنی. هر از گاهی هم تعمیری، چیزی می‌خواهند. کم توقع‌اند و بی زیان. مثل مقوا :پی

بعضی دیگر نه! اصلن ماهیت وجودشان در "حرکت" است. یک جا که باشند، مثل آب می‌گندند. مثل نفس که اگر نیاید و نرود، خفه‌ات می‌کند. مثل ابر که اگر یک‌جا بماند، دلگیرت می‌کند. باید برود و بیاید تا شادت کند، باید ببارد تا آزادت کند.

یکی از همین موجودات لازم‌الحرکت، "حرف" است. باید حرکت خاص خود را داشته باشد. حرکت مناسبش هم، رسیدن به طریق مناسب به گوش صاحب مربوطه است. اصلن فلسفه زندگی اش این است. وگرنه بهش می‌گفتند حدیث نفس یا یه همچین چیزی. اگر یک "حرف" را کسی باید بشنود، این "حرف" باید گفته شود. وگرنه می‌ماند یک جا، سنگین می‌شود، عین غم‌باد. هی بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود. آخر سر هم جایش را، همان سینه حامل‌ش را ، می‌تَرکاند و پاره می‌کند. پاره‌گی‌ای که درمان‌پذیر نیست. اما اگر همین "حرف" گفته شود، به جا گفته شود، به گوش صاحبش گفته شود، مستقل از نتیجه‌اش، گفتنش انرژی آزاد می کند. انرژی‌ای که گوینده و شنونده را از غم می‌رهاند.

یک‌شنبه، شونزدهم بهمن ماه نود

سپرده پراکنده

2011-12-29T08:32:00.002+03:30

به هزار زور و زحمت اندوخته‏ای، پس‌انداز کرده‌ای. در جیبت نه، در قلبت. در دلت. در لحظه‌هایت.

بعد همین اندوخته‌هایت را رها می کنی تا بروند. بروند به جای جای عالم.تا در آنجا بزرگ شوند، برای خود باشند، به زندگیشان برسند.

آنوخت است که خودت می‌مانی و یک دنیا جای خالی، صندلی خالی، راهرو خالی، کلاس خالی، شهر خالی.

خودت می‌مانی و یک مشت فیسبوک و عکس و دردُ دردُ درد ...

سخت است قلبت را بگذاری در گوشه‌‌‌‌ای بتپد و خود گوشه‌ای دیگر باشی ...

پنج‌شنبه، هشتم دی‌ماه نود

گمشده در زمان یا حکایت مطلقه در فقره موقعیت اره

2011-12-22T01:42:00.000+03:30

یک وقت‌هایی آدم در جایی از زمان می‌ایستد و دوست دارد در فلان تاریخ از آینده، فلان اتفاق شیرین بیفتد. از طرفی دیگر، قرار است یک اتفاق دردسر ساز نیز در همان تاریخ از آینده رخ دهد. اتفاقی که نه برایش آماده‌ای و نه حس و حال آماده شدنش را داری. حال می‌مانی که گذر ایام حال و احوالت را چون کند؟!

مخلص کلام اینکه در چنین شرایطی، اره‌ای را فرض کنید که در جایی فرو رفته. چه به عقب برود و چه به جلو برود، خِرت خِرت می‌بُرد و می‌دَرَد...

فال شب یلدا گرفته‌ام، آمده است:

ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگین دل سیمین بناگوش

نگاری چابکی شنگی کله دار
ظریفی، مهوشی، ترکی، قبا پوش

ز تاب آتش سودای عشقش
بسان دیگ دائم میزنم جوش

چو پیراهن شوم آسوده خاطر
گرش همچو قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردت مهرت از جانم فراموش

دل و دینم دل و دینم ببردست
بر و دوشش بر و دوشش بر و دوش

دوای توست دوای توست حافظ
لب نوشش لب نوشش لب نوش

ینی چی این حالا؟

پنج‌شنبه، اول دی‌ماه نود

چه بی نشاط بهاری!؟

2011-03-25T01:54:00.000+04:30

سال تحویل باشه، نصفه شب هم باشه، آدم هم تو خونه خودش هم نباشه، اونم آخر 89 باشه!؟

خوب نبود! فعلا که فقط گذشته، اونم جالب نگذشته، شاید بعدا بفهمم که چرا و این‌ها. شاید که بعدا بفهمم که خوب گذشته و قابل تحمل شده درد باقی‌مونده‌اش مثلا! طولش که همون 365 روز حالا چند ساعت اینور اونور ولی عرض و عمقش، زیاد جالب نبود.

حالا اینقدر هم بگیم بد بود و اخ بود تا این 90 و دهه‏اش هم کوفتمون شه!

بر سر آنم که گر ز دست برآید

دست به کاری زنم که غصه سرآید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد

دیو چو بیرون رود فرشته در آید

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر در ارباب بی مروت دنیا

چند نشینی که خواجه کی بدرآید

ترک گدایی مکن که گنج بیابی

از نظر رهروی که در گذر آید

صالح و طالح مطاع خویش نمودند

تا که قبول افتد و در نظر آید

بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر

باغ شود سبز و شاخ گل برآید

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی خبر آید

جمعه، پنجم فروردین ماه نود

برف

2011-01-16T01:29:00.004+03:30

بر بسیط برف پوش خلوت و هموار

تک و تنها با درفش خویش

خوش خوش پیش می‌رفتم

زیر پایم برف‌های پاک و دوشیزه

قژفژی خوش داشت

پام بذر نقش بکرش را

هر قدم در برفها می‌کاشت

شهر بکری برگرفتن از گل گنجینه‌های راز

هر قدم از خویش نقش تازه‌ای هشتن

چه خدایانه غروری در دلم می‌کشت و می‌انباشت

مهدی اخوان ثالث (م. امید)

با تشکر از سید احسان شهیدی

یک‌شنبه، بیست و ششم دی ماه هشتاد و نه

نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

2010-12-29T22:25:00.001+03:30

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود

ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی

آن چه در مذهب ارباب طریقت نبود

خیره آن دیده که آبش نبرد گریه عشق

تیره آن دل که در او شمع محبت نبود

دولت از مرغ همایون طلب و سایه او

زان که با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن

شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکی‏ است

نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه

هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود

حافظ

این برای یلدا بود. یلدای 89. تاریک و روشن‌ترین یلدایی که تو این چند سال داشتم. تازه بعد از این همه روز، امروز دلم یه کمی آروم شده.

چهارشنبه، هشتم دی ماه هشتاد و نه

هول

2010-12-19T01:16:00.001+03:30

باز طوفان شب است
هول بر پنجره می‏‏ کوبد مشت
شعله می‏ لرزد در تنهایی:
باد فانوس مرا خواهد کشت؟

هوشنگ ابتهاج (هـ. ا. سایه.) ـ تهران، آذر 1335

یک‌شنبه، بیست و هشتم آذر ماه هشتاد و نه

جانا حدیث حسنت در داستان نگنجد / رمزی ز راز عشقت در صد بیان نگنجد

2010-11-02T01:35:00.000+03:30

رئیس کاروان حجاج تمتع بود. کاروانی که همه مسافرانش جانبازانی بودند که به نحوی در زندگی روزمره و عادی خود دچار مشکل بودند. قطع عضو، فلج نخاعی، نابینا، اعصاب و روان و ... . می‏گفت: "خادم کاروان هستم، نه رئیس." با اکراه قبول کرد که مدیر صدایش کنند.

بگذریم!

تعریف می‌‌کرد که یکی از جانبازان که نابینا بوده بهم گفت: "خیلی دوست دارم چهره‌ات رو ببینم." جواب دادم: "یک‌بار که به حرم پیامبر رفتی، ازشون بخواه که شفایت بدهند. برای این‌ها که این کار‌ها کاری نداره." گفت: "من حتی یک‌بار هم درباره سلامتیم چیزی نگفتم. چیزی رو که با خدا معامله کردم رو پس نمی‌گیرم که ... "

سه‌شنبه، یازدهم آبان ماه هشتاد و نه

سالی دگر گذشت

2010-10-14T12:06:00.003+03:30

هوسش از خواندن شروع شد. خواندن‌هایی تند و تند از هر جا تا رسیدم به نوشتن. نوشتن که چه عرض کنم، بازی کردن با یک مداد و کاغذ و کیبورد و شکلک‌ها. کم کم این بازی شد یه بخش جدی از زندگیم، یک بخش عجیب، بخشی ندیده و نشینده با کلی آدم جدید و دوست داشتنی. آدم‌هایی که وقتی می‌نویسم، انگار دارم باهاشون صحبت می‌کنم و گاهی هم که فرصتی پیش می‌آید می‌بینمشان، انگاری که دوستان قدیمی‌ای را می‌بینم.

از هفدهم مهر هشتاد و هفت وبلاگکی دارم که در آن از خودم گفته‌ام، از دل مشغولی‌هایم، روزمره‌گی‌هایم، از درد، عشق، دوستی، از بودن و سرودن، از آرزو‌هایم، رویا‌هایم، از دیدنی‌ها و شنیدنی‌هایم. همچنان هم بنا به گفتن دارم. می خواهم بگویم، بنویسم و باشمو سرتان به درد بیاورم :)

بیست مهر هم سالروز بزرگداشت حافظ هست. یعنی بود، اینم یه خلوت کوچیک با خواجه:

مـن نه آن رنـدم که تـرک شـاهـد و ساغـر کنـم

مـحتـسب دانـد کـه مـن ایـن کــار‌ها کمتـر کنـم

مـن کـه عیـب تـوبـه‌کـاران کـرده بـاشـم بـارهـا

تـوبـه از می وقت گل دیـوانـه بـاشم گر کنم

عشق در دانـه ست و مـن غوّاص و دریا میـکـده

سـر فـرو بــردم در آنـجـا تـا کـجــا سـر بـر کـنـم

لاله ساغر گیر و نرگس مست و بر ما نام فسق

داوری دارم بـسـی یـا رب کـه را داور کـنـــــم ؟

باز کش یک‌دم عنان ای تـرک شهرآشوب مـن

تـا ز اشک و چـهـره راهـت پـر زر و گـوهـر کـنـم

مـن کـه از یـاقـوت و لـعـل اشـک دارم گـنــجـ‌هـا

کـی نـظـر در فیـض خورشیـد بـلـنـد اختـر کـنـم

چون صبـا مجموعه‌ گل را به آب لطف شست

کج دلم خوان گـر نـظـر بر صفحه‌ی دفتـر کـنـم

عـهـد و پـیـمـان فـلـک را نیـست چنـدان اعتـبـار

عـهـد با پـیـمـانـه بـنـدم شرط با ساغـر کـنـم

من که دارم در گـدایی گنج سلطانی به دست

کـی طـمـع در گـردش گــردون دون‌پـرور کـنـــم

گـر چه گــرد آلـود فـقـرم ، شـرم باد از هـمـتـم

گـر بـه آب چشمه‌ی خورشیـــد دامـن تـر کـنـم

عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطف دوست

تـنـگ چشمم گر نظر در چشمه‌ی کوثر کـنـم

دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حــافــظ را ولی

مـن نـه آنـم کـز وی ایـن افـسانـه ها باور کـنـم

پنج‌شنبه، بیست و دوم مهر ماه هشتاد و نه

لعنت به این رفتن‌ها!

2010-10-01T22:53:00.002+03:30

" سلام

ایشالله فردا صبح عازم کانادا هستم، روز‌های خوب رو در خاطرت نگه دار و بدی‌ها رو فراموش کن.

Life is too short. Just live it.

خدا نگهدار. "

تو بگیر این بالایی‌ها اس‌ام‌اس‌ی فینگیلیش که 2:30 بامداد 31 آگوست 2010 یا همون 9 شهریور 1389 رسید. حسام بود، سال بالایی که دوست بود. دوستی که TA دو تا از درسای درست و حسابی بود. راحت بگم خلاص کنم خودم و تو رو، یکی از معدود بچه‌های موفق و با سواد این چند ساله اخیر مهندسی شیمی فنی، چه تو کارشناسی و چه تو ارشد که به بازی و تفریح هم می‌رسید. پایه شیطنت و به قولی کثافت‌کاری هم بود گاهی. سرمایه‌ای برا خودش که ...

هـــِــی بابا!

اولین مسافرم نبود، آخرینش هم نخواهد بود! اولیش مرداد پارسال رفت. داغ بودم، نفهمیدم. و بعدش رفتند و رفتند، خیلی‌ها رفتند. رفتند تا نمانند، رفتند تا بمانند. حالا این‌که کجا بمانند و کجا نمانند را نمی‌دانم. و ما ماندیم چندتایی تنها. چندتایی که چندتاشون می‌خواهند بروند. الانم داره کم کم بوی گند رفتنشون بلند میشه، بوی امتحانای زبان، نمره‌های زبان، ETS سر زدن‌ها و این‌ها. بعدش هم نوبت فرستادن مدارک و انتظارشان است. آخرش هم خبر خوش می‌دهند از فلان جا یا بهمان جا، N قَدر هزینه تحصیل و زندگی گرفته‌ایم و الخ. شاد و خوشحالند و من خانه‌ام ویران می‌شود، خاطراتم قاطی پاتی می‌شوند، می‌مانم مات و مبهوت ولی تبریک می‌گویم. حالم می‌شود حال بعد ار عروسی حمید! به خیابان می‌زنم، زار می‌زنم. ولی کسی صدایم را نمی‌شنود.

باشد آقا! بروید! اگر هم رفته‌اید، بمانید! خوش باشید! شاد باشید! من چه کاره‌ام که بگویم برگردید یا نه! ولی با عزت زندگی کنید! تن به هر کاری ندهید! بدانید که از جایی رفته‌اید که شهر یاران بوده و می‌تواند باشد!

بروید و ما را اینجا تنها بگذارید با دروغگویانی که در کمال آرامش می‌گویند: «امروزه تعداد تحصیل‌کرده‌هایی که به کشور باز می‌گردند، بیش از آنانی است که از کشور می‌روند.» که تنهایی، عادت ماست، منش ماست. خوی ماست. مسلک ماست. شاید هم شده‌است. این را نمی‌دانم.

شعر مرتبطه از رهی معیری:

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاک بوس درگهی

چون غباز از شوق سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ور نه من

داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم «رهی» باشد ز تنهایی خموش

نغمه‌ها بودی مرا تا هم‌زبانی داشتم

جمعه، نهم مهر ماه هشتاد و نه

مرغ سحر ...

2010-07-26T21:31:00.001+04:30

بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ

نغمه آزادی نوع بشر سرا

و ز نفسی عرصه این خاک توده را

پر شرر کن

دوشنبه، چهارم مرداد ماه هشتاد و نه

دخترک

2010-06-09T01:35:00.002+04:30

دختری دیدم 5-4 ساله، با صورتی گرد و موهایی بلند که از شانه هایش رد می شد. موهایی صاف که با فرهای کوچکی تمام می شدند. دامن آبی ای پوشیده بود که تا نزدیکی زانوش می رسید با یه بلوز سفید نخی خنک. پا برهنه روی تخته سنگی لب ساحل ایستاده بود و گاه گاهی هم موجی از سنگ بالا می رفت. پایش که خیس می شد، مدام می خندید و بالا و پایین می پرید. باد هم در این میان به شیطنتش دامن می زد و چنگی به موهایش می زد و موهایش را روی صورت و شانه اش می لغزاند. موهایی که در زیر نور رنگ قهوه ایشان نمایان می شد. قهوه ای که گاهی هم به سیاهی می زد.

زنی به او نزدیک شد. مادرش بود. عروسکی به او داد. دخترک عروسک را بغل کرد، بوسید و از سر شیطنت در آب انداخت و باز هم غش غش خنده اش ساحل را پر کرد. مادر به آرامی به آب زد و رفت و عروسک را آورد و به دخترک داد. دخترک باز عروسک را گرفت، بغل کرد، بوسید و باز هم در آب انداخت و باز هم مادر ...

هر بار که دخترک عروسک را بغل می کرد، از آب عروسک خیس می شد. کم کم تمام بلوزش خیس شد. آنقدر که عروسک را در آب می انداخت، عروسک خیس می شد. مادر عروسک را می آورد. دخترک عروسک را بغل میکرد. غش غش می خندید.عروسک را در آب می انداخت و باز هم می خندید ...

مادر دخترک هم بس که به به آب زده بود و عروسک را آورده. بس که دخترک را بغل کرده بود. بس که دخترک را بوسیده بود. بس که با دخترک آب بازی کرده بود، خیس خیس بود.

و من همچنان محو تماشای دخترک ِ خندان، مادر ِ جوان، بازی ها، خنده ها و رقص موهای این دو نفر ...

چهار شنبه، نوزدهم خرداد ماه هشتاد و نه

از غمی که می خوریم ...

2010-06-01T23:55:00.001+04:30

پنجشنبه، 13 خرداد، سالروز ولادت حضرت فاطمه (س) است. فاطمه ای که چه ها درباره اش نگفته اند. همانی که در کتاب خدا به کوثر معروف است. همانی که در ایام شهادتش از او به نام مادر یاد می شود و الخ ...

جمعه، 14 خرداد، سالروز وفات امام خمینی ست. رهبر فقید انقلاب ایران، یکی از بزرگترین رِجال مذهبی سیاسی ایران در ÷نجاه سال اخیر.

شنبه، 15خرداد هم که یادآور کشتار 15 خرداد 42 است.

ولی آنچه برای من دیدنی است، رنگ غم و ماتم شهر است. رنگ عزا. گویا این عید بزرگ و خاطره این بانوی بزرگ در زیر سایه غم های قرن اخیر گم شده است و یادش "همچنان" خاک می خورد. گویا باید این غم ها به ما خورانده شوند تا با معارف انتخابی و گزینشی آشنا شویم. تا حرفی نزنیم و سکوت کنیم ...

همچنان که در 88، هفته وحدت و سالروز پیامبر و 17 ربیع الاول آمد و رفت و کسی هم صدایش در نیامد. اگر هم صدایی بود، خیلی آرام بود. ولی سالروز آزادی این کشور، صدایش به گوش فلک هم رسید.

به بهانه این غم!

روی می آورم به این بانوی آسمانی!

دوست دارم آزاد باشم. رها باشم.

دوست دارم زیر این غم ها نباشم.

دوست دارم شاد باشم و بدون غم.

سه شنبه، یازدهم خرداد ماه هشتاد و نه

این یکی هم اسمش با تو.

2010-05-22T23:24:00.001+04:30

خب!

قرار بود بعد از خلاصی ِ جمعه خبر بدم. چه خوب و چه بد خبر بدم. پس می گم.

بذار عدد و رقم نگم. ولی همین قدر کافیست که با رتبه مهندسی شیمی، هیچ جایی توی تهران و شهر هایی مثل اصفهان و شیراز و امثالهم ندارم، چه روزانه و چه شبانه. ربه مهندسی بیوتکنلوژی هم که اونقدر پرت ار آب در اومد که اصولا مجاز نشدم. ضمن اینکه از رتبه مهندسی دارو سازی هم چیزی عاید ما نخواهد شد. نتیجه اولیه این که کلا امسال مشرف به ارشد نخواهیم گشت. حال بنا به توجیه ندارماااا، ولی دیگه اینقدر پرت و پلا و نو در و دیفال در اومدن ما، برای بر و بچس دور و بر ما هم جای تعجب بود.

بگذریم!

تمومم شد. دیگه چیزی نیست که منتظرش باشم. ولی به شدت دارم فکر می کنم به اینکه چه کنم؟ سال دیگه کنکور بدم یا برم دنبال کار و بار یا ...

ولی مطمئنم که هر کدوم از این کار ها رو که شروع کنم، دست به هیچ کار دیگه ای نمی زنم و فقط و فقط یه کار رو دنبال خواهم کرد.

تو این مدتی هم که از اعلام نتایج گذشته، مدامم یه قسمتی از کلاسای مثنوی خوانی آقای بیانی میاد تو ذهنم که می گفت: "تو زندگی هر کدوم از ما، یه مدت زمان هایی تعیین شده که باید سپری بشن. مثل اونوقت هایی که تو ترافیک می مونیم. آدم هایی برنده اند که این زمان ها رو بدون آشفتگی سپری کنند. چون این زمان ها باید حتما بگذرند و اینکه وجود دارند هم ناشی از یه حکمت والاست که کل عالم رو اداره می کنه و کار خودش رو خوب بلد ِه. مهم اینه که بتوونین از این زمان ها استفاده کنید، بدون آشفتگی و ... " - نقل به مضمون –

دیشب، آخر شب، حس و حال خوبی نداشتم. حافظ باز کردم، اومد:

معاشران گره از زلف يار باز کنيد

شبی خوش است بدين قصه‌اش دراز کنيد

حضور خلوت انس است و دوستان جمعند

و ان يکاد بخوانيد و در فراز کنيد

رباب و چنگ به بانگ بلند می‌گويند

که گوش هوش به پيغام اهل راز کنيد

به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد

گر اعتماد بر الطاف کارساز کنيد

ميان عاشق و معشوق فرق بسيار است

چو يار ناز نمايد شما نياز کنيد

نخست موعظه پير صحبت اين حرف است

که از مصاحب ناجنس احتراز کنيد

هر آن کسی که در اين حلقه نيست زنده به عشق

بر او نمرده به فتوای من نماز کنيد

و گر طلب کند انعامی از شما حافظ

حوالتش به لب يار دلنواز کنيد

حالا من و موندم تو تمام کار هایی که به خاطر کنکور معلق شدن من جمله تار، پروژه جالب و دوست داشتنی کارشناسی، کلاس زبان انگلیسی و تمام زیبایی یاد گرفتن زبان جدید. نتیجه کنکور، کار آموزی نرفته، کنکوری که شاید دوباره باید خوانده شود، موندن یا رفتن، توقعات ظاهرا بر باد رفته خونه. عمر رفته و این غزل حافظی که بد جوری به همراهی و صداقتش ایمان دارم ...

شنبه، یک اول خرداد ماه هشتاد و نه

فردای اعلام نتایج کنکور ارشد.

اسمش رو هر چی می خوای بذار.

2010-05-18T02:20:00.001+04:30

این کنکور لعنتی کلا خوره جون ما شده. اعصاب و روان برامون نذاشته دیگه لامصب. مخصوصا این دو هفته آخری ِ مونده تا نتایج که کلا زندگی و روان رو ریخته به هم. فک کن یه آزمون بدی که 4-5 تا سوال غلط داشته باشه، با اون حجم محاسبات. تازه بچه هایی هم که رفتن دنبال تصحیح سوالها بگن که چند تا سوالی هم که جواب درستشون تو گزینه ها بوده رو غلط جواب دادن و بنا به تصحیح هم ندارن و الخ ...

هر چی هم به این اوضاع احوال کار و و زندگی و مملکت و رشته فکر می کنم، یه جورایی حس می کنم که همه چی در گرو این ارشد کذاست. یه جورایی میشه گفت که استرسم ار استرس اعلام نتایج کنکور کارشناسی بیشتر ِه. خیلی بیشتر ...

از طرفی دیگه موندم تو کارهای قبل و بعد کنکورم. قبلش ساز نمیزدم که خیر ِ سرم درس بخونم، الان از اعصاب خوردی، دو هفته است دست به ساز نزدم. ساز شاکی، استاد شاکی، من شاکی.

بماند ...

فقط دوست دارم جمعه بیایم و بگویم چه شده است، زنگ بزنم و بگویم چه شده است، شِیر کنم و بگویم چه شده است ...

ولی مدام کسی از من نپرسه که چه خبر که و چی شد که با این کارش، جفت پا میرِه رو مخ.

فقط دعا کنین که خبر خوبی بدم جمعه.

سه شنبه، بیست و هشتم اردیبهشت ماه هشتاد و نه

فرهنگستان هنر یا هنر ِ فرهنگ داری و یا فرهنگ ِ هنر داری

2010-05-07T15:55:00.003+04:30

"ورود لوازم و آثار هنری به فرهنگستان هنر ممنوع می باشد."

این جمله ای بود که دوشنبه، 13 اردیبهشت، موقع ورود به فرهنگستان هنر برای کلاس مثنوی آقای بیانی شنیدم. پس مخیر بودم بین دو کار، یا کلاس رو فاکتور بگیرم و راهی خونه بشم. یا تار رو با خودم ببرم سر کلاس و هنگام خروج از فرهنگستان، به دلیل نداشتن برگه خروج برای تار، تار رو اهدا کنم به فرهنگستان و بیت المال و الخ.

الا ای حال، بعد از پرس و جو ها کاشف به عمل آمد که تمام این تدابیر شدید امنیت، بعد از دزدیده شدن مجسمه های شهر تهران و جهت جلوگیری از دزدی هنری در فرهنگستان هنر اعمال می شوند.

حال من نمی دانم دزدیده شدن مجسمه ها و آثار امثالهم که هنوز هم ادامه دارد، آیا با این گونه اقدامات تمام می شود؟!

فی الجمله، شاه دزد آزاد است و اینان به پر و پای مالباختگان می پیچند ...

رونوشت به رئیس جدید فرهنگستان و اونی که انتخابش کرده و دم به ساعت میره اینور و اونور و تو استانداری ها کارگروه فرهنگی-هنری راه می اندازه اونم از مدل تخصصیش.

جمعه، هفدهم اردیبهشت ماه هشتاد و نه

این اردیبهشت

2010-05-04T22:37:00.003+04:30

این اردیبهشت آخر

با تمام خاطراتش دیوانه ام می کند.

با تمام یاد هایش

با تمام حال و هوایش

یک روز تمام قد در مقابلم می ایستد و مرا دیوانه می کند.

یعنی اگر سالم بمانم شاهکاریست.

اگر کارم به جنون نکشد شاهکاریست.

گاهی که خود را به دستش می سپارم و فقط اندکی خود را رها می کنم، مرا می کشد و به ناکجا آباد می برد. مرا غرق می کند و رها می کند. و من دست و پا می زنم و هزار فحش و ناسزا که چرا خود را به دستش سپردم. و فریاد و هوار میزنم که می خواهم زندگی کنم. می خواهم فقط زندگی کنم. و چه زندگی ای!

گاهی هم از این زندگی خسته می شوم و فقط دوست دارم مرا با خود ببرد و من رها شوم. رهای ِ رها ...

سه شنبه،پانزده اردیبهشت ماه هشتاد و نه

...

2010-04-28T01:33:00.002+04:30

جدیدا یاد گرفتم پست رو چکنویس می کنم، بعدش پاره می کنم و میندازم سطل آشغال.

بدترین نوع خودسانسوریست ...

پ . ن : آزاد سازی بلاگر از فیلترینگ چند روزِه مبارک!

چهارشنبه،هشتم اردیبهشت ماه هشتاد و نه

موجیم که آسودگی ما عدم ماست

2010-04-27T10:03:00.003+04:30

احمق ِ بی شعور! تو کِی میخوای آدم شی آخه نفهم؟
آخه blogspot هم فیلتر کردن داشت؟
فکر می کنی با اینها به کجا میرسی آخه؟ اصلا به کجا میخوای برسی؟
هیچ فکر کردیکه اگه این حرفهایی ازشون میترسی، تو وبلاگها و اینجور جاها گفته
نشن و تو دل و کله های ما بمونن و تلمبار بشن، یه روزی بالاخره ریشه ات رو می
کنند! چه دیر، چه زود. بالاخره رفتنی هستی و هر چه دیر تر بروی، با درد بیشتری
میروی ...
ما راه های دیگری هم داریم و خوبی زندگی ِ ما این است که مجبوریم همواره به
فکر ترفندی جدید برای رهیدن از محنت هایی باشیم که به ما تحمیل می کنی. مجبوریم که
هیچ گاه خلاقیت خود را کنار نگذاریم و چه لذتی دارد کشف و یافتن این خلاقیت ها و
صحبت کردن از آنها. لذتی که احمق ها از درک آن عاجزند!
پس سپاس خدایی را که دشمنان ما را از احمق ها قرار داد و لذت کشف خلاقیت را به

ما چشانید.
اولین پست ایمیلی در سه شنبه، هفتم اردیبهشت ماه هشتاد و نه

بید مجنون

2010-04-16T01:34:00.003+04:30

و من عاشق این عاشقی و آشفتگی بید مجنون م.

عکس از خودم با دوربین ِ گوشی ِ K750i، بهار 86 یا 1+86، مکان تهران شهرک اکباتان فاز یک. گمونم رو به روی بانک سپه :پی

جمعه، بیست و هفتم فروردین ماه هشتاد و نه

تنهایی

2010-04-12T01:34:00.002+04:30

بعضی هستند ولی نیستند. بعضی نیستند ولی هستند. بعضی بهتر است نباشند و بعضی دیگر باید باشند.

الا ای حال، این تنهایی طاقت فرسا و اعصاب خورد کن هست و همین بودنش یعنی اینکه من هستم. پس شاید باید برای همین تنهایی هم شاکر بود.

و این تنهایی هر چه باشد فرصت خوبی است برای با خود بودن و با خود خلوت کردن، رسیدن به خود، خواندن، نوشتن، ساز زدن و ...

درون خلوت ما غیر در نمی گنجد

برو که هرآنکه نه یار من است بار من است

دوشنبه، بیست و چهارم فروردین ماه هشتاد و نه

نه!

2010-04-06T01:17:00.001+04:30

گاهی باید برای دل "نه" گفت. تا آنکه این موجود نازنین همیشه همراه آدم باشد و با آرامش همراهی کند.

سه شنبه ، هفدهم فروردین ماه هشتاد و نه

دختری با پرتقال

2010-03-31T23:27:00.002+04:30

می خواهم چند کلمه عالمانه از پدرم به امانت بگیرم: «زندگی یک قمار بزرگ است که در آن، تنها برگ های برنده قابل رویت هستند.» و تو، ای کسی که این کتاب را می خوانی، تو هم یک برگ برنده قابل رؤیت هستی. خوشا به حالت!

آخرین پاراگراف از "دختر پرتقال" از یاستین گوردر ترجمه مهرداد بازیاری از نشر هرمس که قبلا هم به نام "دختری با پرتقال" چاپ شده بود!

پ . ن : پست هایی که تحت این برچسب منتشر می شوند، تنها قسمتی از نوشتار اصلی هستند و لزوما تمام حرف و زیبایی نوشتار منبع را شامل نمی شوند.

چهارشنبه ، یازدهم فروردین ماه هشتاد و نه

افسانه ...

2010-03-29T16:13:00.001+04:30

کتاب را ورق میزنم سر می خورم توی افسانه. روی کاناپه نشسته بودم که دست های خیسش _ انگار عادت همیشگی _ پشت گردنم گذاشت و دقیقه ای همان طور ماند. برگشتم و نگاهش کردم. هر دو لبخند زدیم. نشست کنارم. روی کاناپه. بعد دست های خیسش رو گذاشت روی دامنش که که از شستن ظرف ها جا به جا خیس شده بود. افسانه عاشق زندگی و همه ی سر خوشی های آن است. یا بهتر است بگویم بود. برای من زندگی فقط می گذشت اما برای افسانه زندگی جریان داشت. هیچ چیز مثل شنیدن خبر عروسی کسی او را شاد نمی کرد. جریان ازدواج های بستگان را انگار مهم ترین وقایع تاریخی و سیاسی دنبال می کرد. طوری از عروسی های گذشته حرف می زد انگار داشت اخبار مهمی مثل فتح کره ماه یا کشف قاره ای تازه را گزارش می داد. عید نوروز برای او مهم ترین حادثه سال بود. از اوایل اسفند مهیای برگزاری مراسمی می شد که انگار آئینی مذهبی، مقدس بود. جزئیات آن را با وسواس و حوصله و دقت انجام می داد. از برق انداختن شیشه های پنجره گرفته تا تغییر دکوراسیون خانه تا خرید مانتو و روسری و کفش و کیف برای خودش و پیراهن و شلوار برای من، تا کاشتن سبزه تا خرید ماهی قرمز _ که انتخابش همواره با سخت گیری وسواس آمیزی همراه بود _ تا چیدن سفره هفت سین تا دید و بازدید عید _ که همه ساله طبق فهرستی حساب شده و بلند بالا تنظیم می شد _تا کارت های تبریک و پشت نویسی آن ها و سیزده بدر و تا هر چه که در متن و حاشیه این مراسم مربوط می شد. وقتی می شنید یکی از زن هایی که می شناخت آبستن است چنان ذوق می کرد که انگار در مسابقه مهمی برنده شده بود. پارسال که یک جفت کلاغ زشت روی چنار گوشه حیاط لانه کردند و یکی از تخم هایشان را باد انداخته بود کف حیاط، طوری به تخم له شده نگاه می کرد انگار جنازه آدمی است که تابستان همان سال در جاده چالوس با هم دیده بودیم. اشک جمع شده بود توی چشمانش و کم مانده بود بزند زیر گریه.

از "من گنجشک نیستم" از مصطفی مستور.

دوشنبه ، نهم فروردین ماه هشتاد و نه

Who’s God really?i

2010-03-26T16:12:00.002+04:30

یه زمانی 360ی بود و بلاگ هایی که تو 360 میذاشتیم و میذاشتن. تو 360 من یه دختری بود از مادری ایرانی، پدری آمریکایی، ساکن آمریکا و هم سن و سال خودم. یادم میاد حوالی نوروز 86 بساط چت و گپ و گفت کاملا انگلیسی ما به راه بود و اون زمان بواسطه همین درگیر بودن انگلیسی، همچینی پیشرفتکی هم تو زبان داشتتم و بعد از اون موقع علاقمند شدم به یادگیری انگلیسی و یاد گرفتن زبان از یه کار نسبتا اجباری به یه کار دلخواه و دوست داشتنی تبدیل شد تا اونجایی که کلاس های زبانم یکی از بهترین کلاس های طی هفته ام شدند و ...

خلاصه که این دخترک آمریکایی ِ مادر ایرانی ِ مجازی، یه پستی تو بلاگ ِ 360 ِ ش گذاشته بود به این شرح :

The FiersT: Who is God?i

If we are willing to accept the Bible as containing truth; then we know to "where did we come from?"i

According to ancient scripture, we were created by God. So the next question's "why?"i

After all, He's God and as such, He certainly doesn't need us for anything …i

So why did he create us?i

Who's God really?i

What does he see in us really?i

پ. ن : i های گذاشته شده در انتها به دلیل تصحیح ویرایشی و ظاهری اند و ارزش دیگری ندارند :دی

جمعه ، ششم فروردین ماه هشتاد و نه

هشتاد و هشت و نیم

2010-03-24T03:38:00.001+04:30

سلام

سلامی چو بوی خوش آشنایی

بدان نرگس دیده رو شنایی

یا

بدان مردم دیده روشنایی

حالا گیر نده شما. مهم اینه که "سلام". سلامی بعد از یک سال، سلامی در سال جدید. سلامی پلنگی و ببر آسا، سلامی با همت مضاعف و کار مضاعف و صبر مضاعف تر.

خب، بریم سر اصل مطلب.

بالاخره این تعمیرات خونه ما تموم شد. اونم کی؟ 27 اسفند ماه. یعنی تازه اون موقع کلیه کارگران مشغول کار اعم از سرامیک کار و نقاش و کابینت ساز و اینا جستن بیرون و ما موندیم و یه خونه با کلیه اسباب اثاث تو جعبه و کمد رفته و خاک خورده و یه خونه که باید تر و تمیز شه و یه دنیا خرت و پرت که باید چیده شه. حالا این که سال ما تو چه وضعیتی متحول شد دیگه بماند ... :دی

الا ای و حال مهم این است که زین پس به مانند ایام ماضی، وقت خواندن و نوشتن مهیا گردیده است و از طریق Google Reader و این وبلاگ و وبلاگ های خودتان بیشتر در خدمتتان خواهیم بود و تلاش خواهیم کرد که بیشتر اراجیفمان را به سمع و نظرتان برسانیم. هر چند بنا به n دلیل معلوم و نا معلوم، گاهی از درک مطالب و پست های مختلف و احساسات همراهشان ناتوان خواهیم ماند. ولی با این وجود همچنان خواهیم خواند ...

دلم تنگ شد یه لحظه برای اون نقش شاه عباس اول تو اون سریال زندگی نامه ملاصدرا :دی

و اما باز هم اصل مطلب.

هشتاد و هشت گذشت. سالی که بر اساس این تقویم های حیوونی سال گاو بود. گاوی که تو ایران باستان و تخت جمشید و اون طرفا، نماد زایش و برکت و اینها بوده و هست. سال اصلاح الگوی مصرف و ...

الا ای حال این 88 با تمام اتفاقات خوب و بد همراهش در تمامی جنبه های زندگی ما گذشت و تموم شد. حالا اگر کسی فکر می کنه که سال نحس و شومی از کفش رفته، عارضم خدمتش که

هان مشو نومید چون واقف نه ای ز اسرار غیب

باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

و اینم اضافه کنم که

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن

وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

کلا غم مخور و

می خواه و گل افشان کن از دهر چه می جویی

این گفت سحرگه گل بلبل تو چه می جویی

مسند به گلستان بر تا شاهد و ساقی را

لب گیری و رخ بوسی می نوشی و گل بویی

و اما اصل دیگر مطلب اشارتی دارد به "ترین" های اس ام اس های تبریکاتی عید نوروزی که به این جانب رسیده اند. اس ام اس هایی که بعضیاشون ساخته شده توسط فرستنده هان، بعضیاشون forward شده توسط فرستنده هان، بعضیاشون اشعار یا عباراتی انتخاب شده توسط فرستنده هان و بعضیاشون هم خدا داند که چه دخلی به فرستنده ها دارن و ... :پی

به هر حال "ترین" اند.

قابل تامل ترین و چسبنده ترین اس ام اس :

"بهارهای شگفتی در راه است، فردا گلی می شکفد که باد ها را پرپر خواهد کرد!"

خنده دار ترین و با مزه ترین اس ام اس :

"با توجه به احتمال گران شدن نرخ اس ام اس، پیشاپیش نوروز 89، 90، تولدت، تولدم، پیوندتان، قدم نو رسیده مبارک. نور به قبرت ببار ِه."

... ترین اس ام اس که خودت به تناسب برداشتت از اس ام اس و روحیه لحظه ایت می تونی ... رو پر کنی:

"سال 1389 پشت در ِه. یادت باشه زندگی کوتاه ِه. قوانین رو بشکن، سریع ببخش، آرام ببوس، صادقانه عاشق باش، بدون کنترل بخند و هیچ وقت از چیزی که باعث خنده تو میشه متاسف نشو. این به تمام کسانی دوستشون داری و نمی خوای در سال 1389 از دستشون بدی بفرست، حتی من!"

سیاسی ترین اس ام اس:

" سال نو از هم اکنون بر شما مبارک . خدایا! در سال جدید به ما خوشنامی کورش، دلسوزی داریوش، انصاف انوشیروان، قدرت شاه عباس، لیاقت امیر کبیر، عقل مصدق، منش خاتمی، عمر جنتی، ثروت رفسنجانی و بی خیالی احمدی نژاد را اعطا فرما!"

الا ای حال بعد از این همه سر درد آوردن، سال نوتون مبارک باشه و شاد و خرم باشید.

پ . ن 1: اشعار وسط چین شده از حافظ اند.

پ . ن 2: هیچ وقت باورم نمی شد این همه رو یه جا و ییهویی بنویسم و تایپ کنم :پی

چهار شنبه ، چهارم فروردین ماه هشتاد و نه

…

2010-03-15T12:02:00.003+03:30

شنبه عصر شايد اولين برنامه و تنها برنامه بود كه مي تونستم به عنوان شنونده تو تالار چمران بشينم و فقط گوش كنم و لذت ببرم. ولي باز هم شده بودم همه كارِه هيچ كارِه سالن و هي بالا پايين بِدو كه برنامه مرتب اجرا شه. البته تو اين ميون به هيچ وجه نم شه از زحمت بقيه چشم پوشي كرد ولي خستم. انگار پير شده باشم ...

بعد از برنامه هم وقتي با نويد دور ميدون انقلاب رو گز مي كرديم از پسركي كه سه پيچ شده بود دو تا فال گرفتيم. برا من اومد :

کنون که بر کف گل جام باده صاف است

به صد هزار زبان بلبلش در اوصاف است

بخواه دفتر اشعار و راه صحرا گیر

چه وقت مدرسه و بحث کشف کشاف است

فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد

که می حرام ولی به ز مال اوقاف است

به درد و صاف تو را حکم نیست خوش درکش

که هر چه ساقی ما کرد عین الطاف است

ببر ز خلق و چو عنقا قیاس کار بگیر

که صیت گوشه نشینان ز قاف تا قاف است

حدیث مدعیان و خیال همکاران

همان حکایت زردوز و بوریاباف است

خموش حافظ و این نکته‌های چون زر سرخ

نگاه دار که قلاب شهر صراف است

دوشنبه، بيست و چهارم اسفند ماه هشتاد و هشت

بساطي داريم ها...

2010-03-08T11:17:00.002+03:30

تو خونه كما بيش كارگران مشغول كارند و PC در گوشه و در جعبه اي مشغول خاك خوردن و انبار شدن. پس تنها راه دسترسي به اينترنت ميمونه سايت دانشگاه كه اونم دو تا ايراد بزرگ داره.

اول اينكه تا همين يكي دو روز پيش در حال تعميرات نرم افزاري بود.

و صفرم اينكه وقتي وبلاگ مي خوني ملت كلا چراغ كنكاويشون روشن ميشه كه طرف كجا رفته و چه داره مي خونه و چه مي كنه ؟!

واسه همين هم كلا اعصاب و روان نمي مونه كه آدم بخواد تو وبلاگ ها دور بزنه و كامنت بذاره. وقتي هم كه گوگل ريدر رو باز مي كني به شونصد نفر بايد توضيح بدي كه اين چيه و چي كار مي كنه و قص علي هذا ...

به همين دلايل واهي كلا عقبم از پست ها شِير شده ها و اخبار و ... .

هرچه هم بيشتر مي خونم كمتر مي فهمم از عقب افتاده هام.

اَه كه چرا اين سايت ما همه "ي" هايش عربي است و اون دو نقطه پايين را دارد؟!

دوشنبه، هفدهم اسفند ماه هشتاد و هشت

بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر ...

2010-02-27T20:06:00.001+03:30

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم آن روز که با دیده گریان بروم

تا زنم آب در میکده یک بار دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی

تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت

حاش لله که روم من ز پی یار دگر

گر مساعد شودم دایره چرخ کبود

هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند

غمزه شوخش و آن طره‌ی طرار دگر

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند

غمزه شوخش و آن طره‌ی طرار دگر

راز سربسته ما بین که به دستان گفتند

هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت

کندم قصد دل ریش به آزار دگر

بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست

غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر

خیلی وقت میشه اینجا چیزی ننوشتم، راستش رو بخوای خیلی وقته که کلا ننوشتم و تنها فعالیتم شده بود شِیر کردن تو google reader و کامنت گذاری و تیکه اندازی تو همونجا. حالا اینکه چرا اینجوری شده بود و قضیه چی بود، خودمم نمی دونم. فقط می دونم که حسش نبود. واسه همین هم اینجا داشت خاک می خورد.

آهان!

راستی، مدیونی اگر فکر کنی که چون داشتم برا کنکور می خوندم اینجا نمی یومدم! که اگر زبانم لال چنین فکر و گمانی به خاطرت خطور کرد، بدان و آگاه باش که که یا طوطئه ای در کار است و یا فتنه ای که تو را از مسیر حق منحرف کرده است. پس هوشیار باش و جوانی و خامی مکن و هر فکری را که در مورد من از خاطرت می گذرد با خودم در میان بگذار تا مبادا گمراه شوی.

خوب بگذریم!

کنکور دادیم و رفتیم. فقط خوشحالم که تموم شد و یکی از کارهایی که دستم بود به سرانجام رسید. حالا اینکه خوب یا بد بماند. چونکه تا نتیجه نیاد نتیجه نمی تونم حرفی بزنم. فقط می دونم که جایی که وقت داشتم به کنکور رسیدم و علاقه ای ندارم بیشتر از این بهش فکر کنم. فقط به قولی خوشحالم که تو این چند ماهی که گذشت، همه زندگیم و وقتم رو برای کنکور نذاشتم و یه مقداری هم به بقیه کارهام رسیدم و تا حدی هم ... :دی

از طرف دیگه این ایام کنکور روزهای خوبی هم بودند. به خاطر اتفاقایی که چه خوب و چه بد در این روزها افتادند، به خاطر آدمهای جدیدی که دیدم و باهاشون آشنا شدم.

خوب بگذریم!

...

از معایب سکوت کردن و حرف نزدن، حالا به هر دلیلی که باشد، این است که ممکن است آدم حرفهایش یادش برود. یادش برود برای چه اصلا خواسته که بنویسد. اصلا چه می خواسته که بنویسد. مخصوصا وقتی که توی خونه همه چی به هم می خوره و میره تو مود تعمیرات و آدم جا و مکان درست حسابی نداره و هر پاراگراف رو سر یکی از کلاسای اختصاصی می نویسه :پی

کلا ما که گذشتمون زیاد ِه و هی تند و تند میگذریم!

شوما هم بگذرید :دی

اینا رو هم اضافه کنم که ممنون از تمام تبریکاتی که بعد از پست قبلی رسید. چه از کامنت، چه یاهو پیامبر و چه از طریق sms و یا تماس تلفنی و غیره ...

سعی خواهم کرد که زین پس کم کاری ها را جبران کنم و بیشتر خدمتتان برسم :دی

شنبه، هشتم اسفند ماه هشتاد و هشت

نفس ...

2010-01-26T01:59:00.000+03:30

خاطرات عمر رفته در نظرگاهم نشسته

در سپهر لاجوردی آتش آهم نشسته

ای خدای بی نصيبان طاقتم ده، طاقتم ده

قبله گاه ما غريبان طاقتم ده، طاقتم ده

من گاهی دلم تنگ می شود ...

برای خودم ...

برای گذشته ...

برای آنها که بودند و آغوششان آرامش بود و ...

برای تمام آنچه دیده ام و ضبط کرده ام ...

سه شنبه ، ششم بهمن ماه هشتاد و هشت

به یاد ششم بهمن ماه شصت و پنج

و سيعلم الذين ظلموا اى منقلب ينقلبون

2010-01-22T01:17:00.003+03:30

یه سری بزنید به اینجا.

برای این رفیق در بند ما هم دعا کنید که از غروب 16 آذر تا حالا دلمون رو پر غصه کرده و چشممون رو پر خون.

جمعه ، دیم بهمن ماه هشتاد و هشت

کنکور ارشد سبز 88، رسانه شمایید :دی

2010-01-20T00:14:00.001+03:30

دیروز اس ام اس زده که "کارت کنکور ارشد از امشب روی سایت هست و میتونین برش دارین. به امید پیروزی."

زنگ زدم بهش و گفتم: "حالا چرا اینقد زود؟ مگه کنکور آخر بهمن نیس؟ هنوز یه ماه مونده که آخه!"

گفت: "نمیدونم، فقط یه جا خوندم که گذاشتن و اون اس ام اس رو یه چند نفر زدم."

امروز اس ام اس زده که "بچه ها موضوع کارت کنکور از 26 بهمن ِه. :دی"

اس ام اس زدم: "حولیا :دی. حالا تو اطلاعات فردیت رو بده، من کارتت رو می گیرم. تو که اون موقع 4 روز ِه اِوینی :پی

اون: اتفاقا تو سایت زده که کارتا اوین توزیع میشن با این اوضاع! :دی

من: آقایون بند 209. خاونما بند 210. مساوی پرانتز بسته و باز هم پرانتز بسته [همن شکلکی که رو زمین غلط می خوره و از خنده غش میکنه.]

اون: تازه قرار ِه کنکور ِ سبز بدیم. نریم سر جلسه. انقدر دم در وایسیم تا زیر پامون علف سبز شه :دی. رسانه شمایید :دی :دی

چهار شنبه، سی ام دی ماه هشتاد و هشت

خوشم با اینچنین فرزانگی ها ...

2010-01-14T17:17:00.002+03:30

خوشحالم که میدونم هر مکان و زمانی، برخورد و رفتاری شایسته خودش رو می طلبه و هر برخوردی تو هر زمان و مکانی مناسب نیست.

خوشحالم که برخوردها، روابط و اصول حاکم به رفتارهایم تایع جو و محیط نیستند و می تونم حد و مرزهایی که برای خودم ساخته ام رو تو شرایط مختلف رعایت کنم و بر اثر جوزدگی دست به کارهایی که تا حالا نزده ام، نمی زنم.

خوشحالم از آشنایی با افرادی که با وجود اختلافات زیاد فکری و ذهنی بین من و اونها، محدودیت هایی که من برا خودم وضع کردم رو متوجه میشن و به اونها احترام میذارن. جدا که چنین افرادی شایسته احترام اند.

و چه تلخ است دیدن و شنیدن نگاه ها و حرف هایی از نزدیک که پر از طعنه و کنایه اند ...

راز نهان دار و خمش ...

پنج شنبه، بیست و چهارم دی ماه هشتاد و هشت

از سه شنبه، بیست و دیم دی ماه هشتاد و چهار + چهار

این روزها

2010-01-05T00:20:00.001+03:30

آن روزها

آن روزهای خوب

آن روزهای سالم سرشار

«فروغ فرخزاد»

این روزها

این روزهای بد

این روزهای مثل جزر‌‌ و‌‌ مد

مانند میت‌های بی‌صاحب

من مطمئن هستم که می‌گندد

این روزها ما خار و خاشاکیم

این روزها آنها همه پاکند

این روزها حتی حسن می‌گفت:

بیرون نرو! خیلی خطرناکند!

این روزها انگار

حال و هوای دیگری دارم

گاهی به قول بچه‌های شوش:

بدجور می‌خارم!

این روزها وبلاگ و سایت و غیره و ذلک

مصداق بازی با دُم شیر است

این روزها فیلتر

یک جور واگیر است

این روزها...

اصلاً به من چه؟!

من جوانم، آرزو دارم...

طرح از
مهدی کریم‌زاده

سه شنبه، پونزدهم دی ماه هشتاد و هشت

شب عاشورا با تشکر ویژه از دوستان و دشمنان

2009-12-27T01:51:00.002+03:30

رفتیم که بریم جمارون برا سخنرانی و عزاداری، گاز فلفل خوردیم و با چوب و چماق و شوکر افتادن دنبالمون و با سیل سهمناک و عصبانی جمعیت متواری شدیم.

رفتیم که بریم دارالزهرا برا سخنرانی و عزاداری، دیدیم ماشین یگان ویژه داره از تو حسینیه میاد بیرون و همه چیز تعطیله. با عین شین قاف و خانواده اش راهی شدیم.

رفتیم مسجد امیر تو امیرآباد. منبر بود و کمی مداحی. تو کوچه و خیابون دچار سینوس درد شدیم.

رفتیم خونه محسن تو ستارخان، هم عزاداری بود، هم خلوت. هم چسبید. هم شام بود، هم شله زرد. کوک شدیم.

تازه قرار بود جای سیاسی نریم ولی تو شب عاشورا چهار مجلس ِ تمام سر گرفتیم ...

یه شنبه، ششم دی ماه هشتاد و هشت

دارم امّید برین اشک چو باران که دگر // برق دولت که برفت از نظرم باز آید

2009-12-22T00:54:00.002+03:30

شب یلداست. شبی که فقط بواسطه یکی دو دقیقه طولانی تر بودن از بقیه شب ها، بین ایرانی ها ارزشی پیدا کرده و میعادگاهی شده برای خاطره سازی ها و خاطره بازی ها. یلدایی که هرسال تکرار می شود و هر سال در عین تکرار شدن جدید است و حس و حال خودش را دارد. تکرار می شود ولی تکراری نمی شود و همواره دوست داشتنی است.

یلدای امسال هم با تمام شباهت هایی که با یلداهای قبلی و بعدی دارد، برای خود خاص و یکتاست. در غم ها، شادی ها، دل مشغولی ها و ...

بگذریم.

حافظ شب یلدای امسال ما رو هم یکی از دوستان زحمتش رو کشید.

اگر آن طایر قدسی ز درم باز آید

عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید

دارم امّید برین اشک چو باران که دگر

برق دولت که برفت از نظرم باز آید

آنکه تاج سر من خاک کف پایش بود

از خدا می طلبم تا بسرم باز آید

خواهم اندر عقبش رفت بیاران عزیز

شخصم ار باز نیاید خبرم باز آید

گر نثار قدم یار گرامی نکنم

گوهر جان به چه کار دگرم باز آید

کوس نو دولتی از بام سعادت بزنم

گر ببینم که مه نو سفرم باز آید

مانعش غلغل چنگست و شکر خواب صبوح

ور نه گر بشنود آه سحرم باز آید

آرزومند رخ شاه چو ماهم حافظ

همتی تا بسلامت ز درم باز آید

حافظ گفتنی ها رو گفته دیگه. قرار نیست من اینجا شرح غزل بدم که آخه ...

سه شنبه، یکم دی ماه هشتاد و هشت

2009-12-20T08:59:00.003+03:30

راز نهان دار و خمش ور خمشی تلخ بود

آنچه جگر سوز بود باز جگر سازه شود

يه شنبه، بیست و نهم آذرماه هشتاد و هشت

سلام

2009-12-16T01:06:00.002+03:30

از وقتی شنیدم میان مردم پنهان شده ای، به هرکس می رسم سلام می کنم.

چهار شنبه، بیست و پنجم آذرماه هشتاد و هشت

دردیست غیر مردن، کان را دوا نباشد ...

2009-12-13T00:49:00.004+03:30

بنا داشتم که ساکت بشینم و دم نزنم، حرص نخورم و هیچ نگم. انگار نه انگار که این همه احمق دارن تو این شهر یاران و خاک مهربانان جولون میدن. ولی این پست محمد نوری زاد واقعا ارزش تبلیغ داره. بخونید.

امضا

یک s3m ِ سبز با تمام سبقه فکری و علاقه یِ گفته و نگفته اش به سید روح الله مصطفوی (روح الله الموسوی الخمینی)

یک شنبه، بیست و دیم آذرماه هشتاد و هشت

شنگول نوشت

2009-12-12T00:14:00.003+03:30

تو این قاراش میشی اوضاع، دیشب یه خبری خوندم با تیتر ِ تاسف شدید موسسه تنظیم و نشر آثار امام از حرمت شکنی صدا و سیما. تا حد زیادی کیفور شدم از خوندنش. هم آرامشی قلبی بود برای منی که شخصا از شخصیت امام مخصوصا اون بعد عرفانی، عاطفی، اخلاقی، شاعریش خوشم میاد و هم اینکه این بیانیه مشت محکمی بود به صدا و سیما و تلنگر خوبی بود برای اونهایی که عقلشون رو داده بودن دست جعبه جادو. هرچند اونی که خودش رو به خواب زده باشه رو نمیشه هیچ وقت بیدارش کرد.

این مطلب سایت آیت الله صانعی هم بهمان چسبید :دی

حالا این قمی ها اگه میخوان درس و مدرسه تعطیل کنن و آشوب و اغتشاش کنن و کفن بپوشن، خب بکنن :پی

از اینکه حال و هوا اینقدر سیاست زده شده هم اصلا راضی نیستم. اصلا کیه که راضی باشه؟

بعدشم، من تازه امروز "درباره الی ..." رو دیدم. حرفیه؟

شنگولیم دیگه، چه باید کرد؟ :دی

پ . ن : فکر کن ساعت 12 شب دو تا اومدن زیر پنجره دارن میزنن و می خونن:

یا مولا دلم تنگ اومده

شیشه دلم آی خدا تنگ اومده

شنبه، بیست و یکم آذرماه هشتاد و هشت

بشنو ز ِ ساز قصه گو، سوز دل من مو به مو ...

2009-12-09T23:48:00.002+03:30

در این روزهای پر از غم و اندوه و این سیلاب حادثه، خبر درگذشت استاد فرامرز پایور، استاد و مدرس یگانه سنتور و آهنگساز برجسته موسیقی ایرانی، خبری بود غیرقابل باور که درد و اندوه این روز ها را دوچندان کرد.

ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است

چون ازین غصه ننالیم و چرا نخروشیم

چهارشنبه، هجدهم آذرماه هشتاد و هشت

خانه ام آتش گرفته است، آتشی جانسوز ...

2009-12-08T11:50:00.001+03:30

نه اینکه صبح ساعت 8:30 ببینی که پایین خیابون انقلاب، جلو کتابفروشی ها، نیروهای رسمی ناجا با کلاه های لبه دار و درجه وایسادن.

نه اینکه وقتی از در حراست دانشگاه میری تو و کارت دانشجویی نشون میدی و تو دانشگاه کلی چهره غریب می بینی که بدون کیف و کتاب دارن قدم میزنن و هر کدوم یه فضای چندمتری رو گز می کنن.

نه اینکه بعد از کلاس 9:30-8 می بینی که اون چهره های غریب خیلی زیادتر شدن و بعضیاشون هم تویِ دانشکده فنی رو دارن گز می کنن. اصلا دلم خواست یه چهل دیقه ای دیر برم سر کلاس. حرفیه؟ تازشم، تک و توک بعضی از این غریب ها رو انگار جایی دیدم. تک و توک، واقعا آشنان ولی غالبا غریب.

نه اینکه دست خیلیاشون یه پرچم مقدس ایران ببینی. یه پرچم سی در چهل.

نه اینکه وقتی بیرون دانشگاه می خوای از جلو نرده های پایین دانشگاه رد شی، می بینی که ناجا راه رو بسته و باید از پایین دست خیابون و لا به لای درجه دار های ناجا بری.

نه اینکه جلوی سر در دانشگاه و نرده های اطراف، رو برزنت تبریک عید غدیر نوشته باشن و ابعاد برزنت در حدی باشه که کل سر در دانشگاه یا همون پنجاه تومنی کاغذی قدیمی رو به انضام درهای اطراف کاملا بپوشونه تا مبادا چشم نامحرمی به حریم دانشگاه بیفته و در اصلی رو هم بسته باشن کاملا.

نه اینکه وقتی از در شرقی میای تو، انتظاماتی یه نیگاهی به کارت و عکس قدیمیت میندازه که حدودا برا شیش سال پیش ِه. بعدش هم به یکی میگه که کارت دانشجویی رو چک کنه و اون یکی هم کارت رو ازت می گیره و شماره دانشجویی ات رو می پرسه.

نه اینکه آنقدر چهره های غریب زیاد شدن که گویا باید تک تکشون رو بشناسی. اصلا چنین فکر نکنی ها ...

نه اینکه جلو فنی "یار دبستانی ..." بخوننا ...

نه اینکه خدای نکرده کسی با چوب پرچم ایران تو سر کسی بزنه و مبادا خونی بیادا ...

نه اینکه از اون بیرون تو لابی گاز اشک آور بزننا ...

نه اینکه بچه ها تو لابی آتیش روشن کنن تا مبادا دود خفشون کنه ها ...

نه اینکه ...

نه ...

مبادا فکر بد بکنی ها !!!

نه اینکه آدم غریب ها آنقدر آشنا بشن که بریزن تو فنی تا فنی رو بگیرن و تسخیر کننا ...

نه اینکه وقتی بچه ها مهاجم غریب رو از پله ها پایین می کشونن تا تو دانشکده و خونشون نره، مهاجم غریب پاش رو ببره بالا و با پاشنه بزنه تو سر بچه ها که رو دو سه پله پایین تر وایسادنا ...

نه اینکه بریزن تو دانشکده فنی و سه چهارتا گاز اشک آور بزنن تو لابی دانشکده فنی ...

نه اینکه فضای لابی پر بشه از دود و گازی که نفست رو به شماره میندازه ...

نه اینکه بچه ها تو لابی دانشکده کارتن آتیش بزنن تا بتونن نفش بکشن، سیگار بکشن تا بتونن نفس بکشن ...

نه اینکه بچه ها راه پله ها رو با صندلی و میز و تابلو اعلانات ببندن تا مبادا از پشت بریزن تو دانشکده ...

نه اینکه انتظامات دانشگاه در ِ VIP دانشکده رو باز کنه تا بچه ها رو فراری بده و مستقیم بفرسته تو خیابون 16 آذر تا مبادا با اون مهاجمین درگیر بشنا ...

نه اینکه بعضی ها هم بترسن که بعد از خروج از دانشگاه، تو 16 آذر گیر ِ یگان ویژه بیفتن ها ...

نه اینکه فکر کنی سنگ را بسته و سگ را گشاده اند که دانشگاه نه سنگی دارد و نه سگی ...

نه اینکه با خفت و خاری از در پشتی، از دانشکده خودت فرار کنی ها ...

نه اینکه فکر کنی خانه ات، مأمنت تسخیر شده باشد ها ...

نه!!!

مبادا فکر بدی بکنی ها !!!

فقط یه سری دانشجوی ولایت مدار بوده اند و اقلیت اغتشاش گر و اراذل و اوباش و یک 20:30 و یک خبرگزاری فارس.

نه اینکه حرفهایم را قبول کنی ها !!!

نه اینکه فکر کنی، امروز 17 آذر هشتاد و هشت بود و اینجا دانشکده فنی دانشگاه تهران !!!

نه ...

سه شنبه، هفدهم آذرماه هشتاد و هشت

من عودم و از سوختنم نیست رهایی ...

2009-12-07T12:40:00.001+03:30

شونزده آذر رو به تمام خس و خاشاکا، اراذل و اوباشا ، مخِلین نظم و امنیت اجتماعی، همان دانشجویان غیور خودمان تبریک باد عرض می کنیم.

خیلی دوس داشتم برم دانشگاه تا کمی در صحنه باشم، ولی از اونجایی که دیروز رفت و اومد مهمونا به خونه متواتر بود و درس و کنکور یه کمکی عقب افتاده، تو سنگر منزل داریم عملیات می خونیم.

خدا کنه امروز اتفاقی برا بچه ها نیفته ...

دوشنبه، شونزددهم آذرماه هشتاد و هشت

پایدار و برقرار در چشم باد ...

2009-12-05T00:12:00.001+03:30

این فیلم در چشم باد هست. اون ایرانی که خلبانه، همسن و ساله آقاجون خدا بیامرزه. آقاجون زمان جنگ جهانی دوم و حمله به ایران، دهه سوم زندگیش بود و اواخر دوره اجباریش رو میگذروند. پس ایرانی ِ پدر میشه جای بابای آقا جون. ایرانی ِ پدر هم در دهه سوم زندگیش در گیر قیام جنگل و آشوب های اواخر قاجار بود. بابا هم که میشه همسن و سال پسر ایرانی ِ خلبان، دهه سوم زندگیش همزمان با جنگ هشت ساله بود. الانم که منم و دهه سوم زندگیم و جنگ و دروغ و ریا و تزویر. هر از چندگاهی پلیس ضد شورش و یگان ویژه خونمون کم میشه. دوستان هم میریزن تو خیابون، اونهم تمام قد و مجهز و چه ها که با این مملکت نمی کنن.

یه حساب سرانگشتی بکنی، خیلی راحت به این نتیجه می رسی که حداقل چهار نسل که داریم با جنگ و درگیری و آشوب سر میکنیم.

بازم خدایا شکرت ...

شنبه، چهاردهم آذرماه هشتاد و هشت

2009-12-04T15:56:00.001+03:30

« خانه دوست کجاست؟ » در فلق بود که پرسید سوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

«نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی.

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست.»

جمعه، سیزدهم آذرماه هشتاد و هشت

2009-11-30T00:38:00.005+03:30

کاش این روزها ثبت شوند

با تمام گفته ها و نگفته ها

با تمام دل مشغولی های سرگرم کننده

با تمام بازی ها

با تمام حقايق تلخ و شيرينش

با تمام کلیک کردن ها و شِیر کردن ها

با تمام ...

دوشنبه، نهم آذرماه هشتاد و هشت

2009-11-21T00:42:00.003+03:30

اوضاع مرتب نیس

دل و دماغ نوشتنم نیس

نه اینکه فک کنی دارم مدام درس می خونما ...

موضوع هم هس

ولی از بس که حوصله نیس، دونه دونه و یکی یکی، تاریخ گذشته میشن.

خیلی چیزا دارن خاک می خورن ...

شنبه، سی ام آبانماه هشتاد و هشت

یک روز مشکاتیانی در دانشکده فنی

2009-11-12T21:17:00.003+03:30

دوشنبه، هجدهم آبان ماه هزار و سیصد و هشتاد و هشت، بزرگداشت استاد پرویز مشکاتیان به همت انجمن اسلامی دانشکده فنی، کانون موسیقی دانشکده فنی و انجمن اسلامی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، درتالار شهید چمران دانشکده فنی برگزار شد.

از این جمله خبری ِ رسمی که بگذریم، جای خالی ِ پرویز و تمام خاطرات ِ بیداد، آستان جانان، سر عشق (ماهور)، نوا، دستان، دود عود، جان عشاق و ... و خلا آن سنتور نوازی دلنشین و آن سه تار نوازی ِ دلنواز، بغضی در گلو انداخته بود که نه فروخوردنی بود و نه ...

برنامه اجرا شد با سخنرانی استاد محمدرضا درویشی، دوست و همراه قدیمی مشکاتیان از سالهای دانشجویی در دانشگاه تهران و صحبتهای حمیدرضا نوربخش در وصف پرویز. تشبیهی از حمیدرضا نوربخش به دلم نشست. اونم این بود: " همانگونه که حافظ بعد از اینکه سعدی کلام و غزل رو به نهایت زیبایی و کمال رساند، حرفی نو در غزل بیان کرد، مشکاتیان هم بعد از اینکه استادی چون فرامرز پایور سنتور نوازی رو به حد اعلای خود رسانده بود، بیانی نو در سنتور نوازی ایجاد کرد." بعد از نوربخش، سعید فرجپوری بود که چند دقیقه ای صحبت کرد و همین که خواست درآمد رو بزنه، زهرا رهنورد وارد سالن شد. سعید فرجپوری کمانچه ای زد و تصنیف وطن را خوند. بعد هم آوا مشکاتیان، دختر مشکاتیان و نوه محمدرضا شجریان روی سن اومد و شعری در وصف وطن خوند. بعد از آوا، همایون شجریان، چند دقیقه ای از مسکاتیان گفت و به اصرار بچه ها، با اون صدای گرفته اش، آوازی خوند. بعد از اون هم مجید درخشانی، عرض ادبی به استادش، مشکاتیان کرد و تار زد و آوازی خواند و روی شعر زیر، تصنیفی ساخت و اجرا کرد.

برای هر ستاره ای که ناگهان
در آسمان
غروب می کند
دلم هزار پاره است
دل هزار پاره را،
خیال آنکه آسمان
-همیشه و هنوز-
پر از ستاره است
چاره است

آخر سر هم زهرا رهنورد یه چند دقیقه ای صحبت کرد و یه لوح یادبود که تصویر پرویز مشکاتیان و طرح پوستر برنامه بود رو به بازماندگان مشکاتیان تقدیم کرد.

پ . ن. 0 : من به عنوان عضو شورای مرکزی کانون موسیقی درگیر کارای برنامه بودم.

پ . ن. 1 : برنامه چسبید، هرچند از 25% دوم پارسه واموندم.

پ . ن. 2 : هرگونه حاشیه سیاسی و تسخیر تالار چمران توسط سبز ها و این اراجیف رو به عنوان یکی از افراد برگزارکننده ، رسما تکذیب می کنم.

پ . ن. 3 : متشکر از همکاری تمامی بچه ها ...

پ . ن. 4 : از اونجایی که این برنامه بازتاب گسترده ای تو رسانه ها و اینترنت داشت، از نوشتن حرف های خودمانی و انتقاد به افراد، همکاران و اساتید معذورم ولی کلا نظرم نسبت به خیلی ها عوض شد.

پ . ن. 5 : میشه گفت کامل ترین گزارش منتشر شده از برنامه برای روزنامه اعنماد ِ روز سه شنبه است.

پ . ن. 6 : دیروز تو فروشگاه سیاه و سپید، بغل سینما بهمن یه پوستر دیدم که روش عکس نیم رخ مشکاتیان بود و روش نوشته بود:

غم زمانه خورم

یا فراق یار کشم

پنج شنبه، بیست و یکم آبانماه هشتاد و هشت

اولیش ...

2009-11-08T01:02:00.003+03:30

سلامی چو بوی خوش آشنایی

بدان نرگس دیده روشنایی

درودی چو نور دل پارسایان

بدان شمع خلوتگه پارسایی

نمی بینم ار همرهان هیچ بر جای

دلم خون شد از غصه، ساقی کجایی

اومدم اولیش رو بنویسم، ناخودآگاه دیدنیهای این چند روز اخیر تو ذهنم مرور شدن، با تمام سیاهی ها و زشتی هاشون. با تمام دروغ ها و ترس ها و تمام نیرنگ ها ...

و باز هم در همان نا خودآگاه، زمزمه ای بود که در گوشم می خواند:

روزی اگر غمی رسدت تنگ دل مباش

رو شکر کن مبادا که از بد بدتر شود

ای دل صبور باش و مخور غم که آخرت

این شام صبح گردد و این شب سحر شود

یک شنبه، هفدهم آبانماه هشتاد و هشت