نفس ...

خاطرات عمر رفته در نظرگاهم نشسته

در سپهر لاجوردی آتش آهم نشسته

ای خدای بی نصيبان طاقتم ده، طاقتم ده

قبله گاه ما غريبان طاقتم ده، طاقتم ده

من گاهی دلم تنگ می شود ...

    برای خودم ...

    برای گذشته ...

    برای آنها که بودند و آغوششان آرامش بود و ...

    برای تمام آنچه دیده ام و ضبط کرده ام ...

سه شنبه ، ششم بهمن ماه هشتاد و هشت

    به یاد ششم بهمن ماه شصت و پنج

و سيعلم الذين ظلموا اى منقلب ينقلبون

    یه سری بزنید به اینجا.

    برای این رفیق در بند ما هم دعا کنید که از غروب 16 آذر تا حالا دلمون رو پر غصه کرده و چشممون رو پر خون.

جمعه ، دیم بهمن ماه هشتاد و هشت

کنکور ارشد سبز 88، رسانه شمایید :دی

    دیروز اس ام اس زده که "کارت کنکور ارشد از امشب روی سایت هست و میتونین برش دارین. به امید پیروزی."

    زنگ زدم بهش و گفتم: "حالا چرا اینقد زود؟ مگه کنکور آخر بهمن نیس؟ هنوز یه ماه مونده که آخه!"

    گفت: "نمیدونم، فقط یه جا خوندم که گذاشتن و اون اس ام اس رو یه چند نفر زدم."

    امروز اس ام اس زده که "بچه ها موضوع کارت کنکور از 26 بهمن ِه. :دی"

    اس ام اس زدم: "حولیا :دی. حالا تو اطلاعات فردیت رو بده، من کارتت رو می گیرم. تو که اون موقع 4 روز ِه اِوینی :پی

    اون: اتفاقا تو سایت زده که کارتا اوین توزیع میشن با این اوضاع! :دی

    من: آقایون بند 209. خاونما بند 210. مساوی پرانتز بسته و باز هم پرانتز بسته [همن شکلکی که رو زمین غلط می خوره و از خنده غش میکنه.]

    اون: تازه قرار ِه کنکور ِ سبز بدیم. نریم سر جلسه. انقدر دم در وایسیم تا زیر پامون علف سبز شه :دی. رسانه شمایید :دی :دی

 

 

چهار شنبه، سی ام دی ماه هشتاد و هشت

خوشم با اینچنین فرزانگی ها ...

    خوشحالم که میدونم هر مکان و زمانی، برخورد و رفتاری شایسته خودش رو می طلبه و هر برخوردی تو هر زمان و مکانی مناسب نیست.

    خوشحالم که برخوردها، روابط و اصول حاکم به رفتارهایم تایع جو و محیط نیستند و می تونم حد و مرزهایی که برای خودم ساخته ام رو تو شرایط مختلف رعایت کنم و بر اثر جوزدگی دست به کارهایی که تا حالا نزده ام، نمی زنم.

     خوشحالم از آشنایی با افرادی که با وجود اختلافات زیاد فکری و ذهنی بین من و اونها، محدودیت هایی که من برا خودم وضع کردم رو متوجه میشن و به اونها احترام میذارن. جدا که چنین افرادی شایسته احترام اند.

    و چه تلخ است دیدن و شنیدن نگاه ها و حرف هایی از نزدیک که پر از طعنه و کنایه اند ...

راز نهان دار و خمش ...

پنج شنبه، بیست و چهارم دی ماه هشتاد و هشت

    از سه شنبه، بیست و دیم دی ماه هشتاد و چهار + چهار

این روزها

آن روزها 

آن روزهای خوب 

آن روزهای سالم سرشار 

«فروغ فرخزاد»

 
 

این روزها   

این روزهای بد

این روزهای مثل جزر‌‌ و‌‌ مد

مانند میت‌های بی‌صاحب

من مطمئن هستم که می‌گندد

این روزها ما خار و خاشاکیم

این روزها آنها همه پاکند

این روزها حتی حسن می‌گفت:

بیرون نرو! خیلی خطرناکند!

این روزها انگار

 حال و هوای دیگری دارم

گاهی به قول بچه‌های شوش:

بدجور می‌خارم!

این روزها وبلاگ و سایت و غیره و ذلک  

مصداق بازی با دُم شیر است

این روزها فیلتر

یک جور واگیر است

این روزها...

اصلاً به من چه؟!

من جوانم، آرزو دارم...

 

طرح از
مهدی کریم‌زاده

 

 

 

سه شنبه، پونزدهم دی ماه هشتاد و هشت

شب عاشورا با تشکر ویژه از دوستان و دشمنان

رفتیم که بریم جمارون برا سخنرانی و عزاداری، گاز فلفل خوردیم و با چوب و چماق و شوکر افتادن دنبالمون و با سیل سهمناک و عصبانی جمعیت متواری شدیم. 

رفتیم که بریم دارالزهرا برا سخنرانی و عزاداری، دیدیم ماشین یگان ویژه داره از تو حسینیه میاد بیرون و همه چیز تعطیله. با عین شین قاف و خانواده اش راهی شدیم.

رفتیم مسجد امیر تو امیرآباد. منبر بود و کمی مداحی. تو کوچه و خیابون دچار سینوس درد شدیم.

رفتیم خونه محسن تو ستارخان، هم عزاداری بود، هم خلوت. هم چسبید. هم شام بود، هم شله زرد. کوک شدیم.

تازه قرار بود جای سیاسی نریم ولی تو شب عاشورا چهار مجلس ِ تمام سر گرفتیم ...

یه شنبه، ششم دی ماه هشتاد و هشت

دارم امّید برین اشک چو باران که دگر // برق دولت که برفت از نظرم باز آید

شب یلداست. شبی که فقط بواسطه یکی دو دقیقه طولانی تر بودن از بقیه شب ها، بین ایرانی ها ارزشی پیدا کرده و میعادگاهی شده برای خاطره سازی ها و خاطره بازی ها. یلدایی که هرسال تکرار می شود و هر سال در عین تکرار شدن جدید است و حس و حال خودش را دارد. تکرار می شود ولی تکراری نمی شود و همواره دوست داشتنی است.

یلدای امسال هم با تمام شباهت هایی که با یلداهای قبلی و بعدی دارد، برای خود خاص و یکتاست. در غم ها، شادی ها، دل مشغولی ها و ...

بگذریم.

حافظ شب یلدای امسال ما رو هم یکی از دوستان زحمتش رو کشید.

اگر آن طایر قدسی ز درم باز آید

عمر بگذشته به پیرانه سرم باز آید

دارم امّید برین اشک چو باران که دگر

برق دولت که برفت از نظرم باز آید

آنکه تاج سر من خاک کف پایش بود

از خدا می طلبم تا بسرم باز آید

خواهم اندر عقبش رفت بیاران عزیز

شخصم ار باز نیاید خبرم باز آید

گر نثار قدم یار گرامی نکنم

گوهر جان به چه کار دگرم باز آید

کوس نو دولتی از بام سعادت بزنم

گر ببینم که مه نو سفرم باز آید

مانعش غلغل چنگست و شکر خواب صبوح

ور نه گر بشنود آه سحرم باز آید

آرزومند رخ شاه چو ماهم حافظ

همتی تا بسلامت ز درم باز آید

حافظ گفتنی ها رو گفته دیگه. قرار نیست من اینجا شرح غزل بدم که آخه ...

سه شنبه، یکم دی ماه هشتاد و هشت

راز نهان دار و خمش ور خمشی تلخ بود

آنچه جگر سوز بود باز جگر سازه شود

يه شنبه، بیست و نهم آذرماه هشتاد و هشت

سلام

    از وقتی شنیدم میان مردم پنهان شده ای، به هرکس می رسم سلام می کنم.

چهار شنبه، بیست و پنجم آذرماه هشتاد و هشت

دردیست غیر مردن، کان را دوا نباشد ...

    بنا داشتم که ساکت بشینم و دم نزنم، حرص نخورم و هیچ نگم. انگار نه انگار که این همه احمق دارن تو این شهر یاران و خاک مهربانان جولون میدن. ولی این پست محمد نوری زاد واقعا ارزش تبلیغ داره. بخونید.



امضا

یک s3m ِ سبز با تمام سبقه فکری و علاقه یِ گفته و نگفته اش به سید روح الله مصطفوی (روح الله الموسوی الخمینی)

یک شنبه، بیست و دیم آذرماه هشتاد و هشت